Tum Piso: Quoniam igitur aliquid omnes, quid Lucius noster?

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Quamquam in hac divisione rem ipsam prorsus probo, elegantiam desidero. Duo Reges: constructio interrete. An vero, inquit, quisquam potest probare, quod perceptfum, quod. Quae contraria sunt his, malane? Sin tantum modo ad indicia veteris memoriae cognoscenda, curiosorum. Igitur neque stultorum quisquam beatus neque sapientium non beatus.

Scientiam pollicentur, quam non erat mirum sapientiae cupido patria esse cariorem. Octavio fuit, cum illam severitatem in eo filio adhibuit, quem in adoptionem D. Aufert enim sensus actionemque tollit omnem. Non enim ipsa genuit hominem, sed accepit a natura inchoatum. Beatus sibi videtur esse moriens. Quae sequuntur igitur? Nunc de hominis summo bono quaeritur;

Cur ipse Pythagoras et Aegyptum lustravit et Persarum magos adiit? Ergo adhuc, quantum equidem intellego, causa non videtur fuisse mutandi nominis. Sed mehercule pergrata mihi oratio tua. Honesta oratio, Socratica, Platonis etiam. Idemne potest esse dies saepius, qui semel fuit? Nec tamen ullo modo summum pecudis bonum et hominis idem mihi videri potest. Huic mori optimum esse propter desperationem sapientiae, illi propter spem vivere. Qui autem esse poteris, nisi te amor ipse ceperit?

Praeclarae mortes sunt imperatoriae;

Dolere malum est: in crucem qui agitur, beatus esse non potest. An hoc usque quaque, aliter in vita? Nec tamen ullo modo summum pecudis bonum et hominis idem mihi videri potest. Si longus, levis; Quamquam te quidem video minime esse deterritum. Qui-vere falsone, quaerere mittimus-dicitur oculis se privasse; Sed tu istuc dixti bene Latine, parum plane.

Nec vero alia sunt quaerenda contra Carneadeam illam sententiam. In eo enim positum est id, quod dicimus esse expetendum. Quid, cum fictas fabulas, e quibus utilitas nulla elici potest, cum voluptate legimus? Quamquam tu hanc copiosiorem etiam soles dicere. Non enim iam stirpis bonum quaeret, sed animalis. At ille pellit, qui permulcet sensum voluptate.

Quod ea non occurrentia fingunt, vincunt Aristonem; Deinde prima illa, quae in congressu solemus: Quid tu, inquit, huc? Quippe: habes enim a rhetoribus;

Ita relinquet duas, de quibus etiam atque etiam consideret.

At multis se probavit. Quasi ego id curem, quid ille aiat aut neget. Non laboro, inquit, de nomine. Praetereo multos, in bis doctum hominem et suavem, Hieronymum, quem iam cur Peripateticum appellem nescio. Quae adhuc, Cato, a te dicta sunt, eadem, inquam, dicere posses, si sequerere Pyrrhonem aut Aristonem. Idemque diviserunt naturam hominis in animum et corpus. Hanc quoque iucunditatem, si vis, transfer in animum; Qua ex cognitione facilior facta est investigatio rerum occultissimarum. An est aliquid, quod te sua sponte delectet? Deinde disputat, quod cuiusque generis animantium statui deceat extremum.

Quia dolori non voluptas contraria est, sed doloris privatio. Incommoda autem et commoda-ita enim estmata et dustmata appello-communia esse voluerunt, paria noluerunt. Ita fit cum gravior, tum etiam splendidior oratio. Utilitatis causa amicitia est quaesita. Atque haec coniunctio confusioque virtutum tamen a philosophis ratione quadam distinguitur. Stoici autem, quod finem bonorum in una virtute ponunt, similes sunt illorum;

Quid igitur dubitamus in tota eius natura quaerere quid sit effectum? Conferam tecum, quam cuique verso rem subicias; An potest, inquit ille, quicquam esse suavius quam nihil dolere? Expectoque quid ad id, quod quaerebam, respondeas. At quanta conantur! Mundum hunc omnem oppidum esse nostrum! Incendi igitur eos, qui audiunt, vides. Summum enĂ­m bonum exposuit vacuitatem doloris;

Quam tu ponis in verbis, ego positam in re putabam. Praetereo multos, in bis doctum hominem et suavem, Hieronymum, quem iam cur Peripateticum appellem nescio. Quid paulo ante, inquit, dixerim nonne meministi, cum omnis dolor detractus esset, variari, non augeri voluptatem? Serpere anguiculos, nare anaticulas, evolare merulas, cornibus uti videmus boves, nepas aculeis. Qui ita affectus, beatum esse numquam probabis; Faceres tu quidem, Torquate, haec omnia; Aperiendum est igitur, quid sit voluptas; Neque enim civitas in seditione beata esse potest nec in discordia dominorum domus; Idque testamento cavebit is, qui nobis quasi oraculum ediderit nihil post mortem ad nos pertinere? Omnes enim iucundum motum, quo sensus hilaretur.